1. Voorafgaande initiatieven

Misschien is er in het verleden al werk gemaakt van een beleid rond sportmedische onderzoeken? Zulke initiatieven en beslissingen verzamelen en herbekijken is altijd waardevol. Of ze nu succesvol waren of niet. Zo verlies je geen kennis en kun je eerder gemaakte fouten vermijden.

2. Kennis van gezondheidsrisico’s

Verzamel info over de gezondheidsrisico’s van de sporten die jouw organisatie aanbiedt. Want preventieve adviezen en maatregelen kunnen alleen effectief zijn als ze gericht zijn op het verminderen van de specifieke risico’s van elke sport.

3. Stel een doelgroepenmatrix op

Een doelgroepenmatrix geeft overzicht van:

• De aard en context van de sportbeoefening
• De leeftijdscategorie van de sporter

Zo zie je in een oogopslag welke soort sporters er zijn en de verschillen in intensiteit en belasting. Met andere woorden: je maakt een risico-analyse.

Bijvoorbeeld:

In elk vakje kan je later aangeven of je wil afwijken van het standaardvoorschrift.

Wil je afwijken van deze standaard? Dan doe je dat dus op basis van een risicoanalyse (je doelgroepenmatrix).

Federaties kunnen de vragenlijst bijvoorbeeld verplichten of vaker aanbevelen, ook voor minderjarigen. Dat kan op basis van leeftijd of sportief niveau.

Leg je een sportmedisch onderzoek op aan sporters tussen de 6 en 14 jaar? Dan wordt een tweede onderzoek met rust-ECG (hartfilmpje in rust) aanbevolen in het jaar waarin zij 14 worden. In het jaar dat ze 18 worden, wordt een herhaling aanbevolen.

Let wel: elke afwijking moet duidelijk gemotiveerd, doelgroepgericht en medisch onderbouwd zijn.